ஏதோ ஒரு வேளையில்
கனவுகள்  மெய் பட்டுவிடக்கூடுமென
அகதிகளாய்
நலம், சுகங்கள் மறுக்கப்பட்டு
தலையணை நனைத்த
இரவுகளுக்காக
பார்வைகளால்  அள்ளி வீசப்பட்ட
அவமானங்களால்
தண்ணீரில் கண்ணீர் விடுதலும்
தடை செய்யப்பட்டு
காற்று கண்ணீர்  துடைக்கும்
வேகத்தில் அழுகை
பழகிக்கொளல்

சாட்சிகள்
இல்லா செயல்கள்
குற்றங்களாவதில்லை

கொன்றுகொண்டிருக்கிறேன்
மனசாட்சியை

புதிதாய்
ஏதுமில்லை
அதே
புதுப்புது
பரிமானமாய்
மீண்டும் மீண்டும்
காலத்தின் நீட்சியில்

இறையிடம் 
கொடுப்பதற்கு
ஒன்றுமில்லை
 எனக்கு கேட்பதற்கும்
ஒன்றுமில்லை
வாழ்வின்
அர்த்தங்களும்
அனர்த்தங்களும்
ஆனந்தத்தையும்  தவிர